Η ευτυχία μου είμαι εγώ και όχι εσύ. Όχι μόνο γιατί εσύ μπορεί να είσαι περαστικός, Αλλά και επειδή εσύ ήθελες να είμαι αυτό που δεν είμαι. Δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη όταν αλλάζω μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω τον εγωισμό σου. Ούτε μπορώ να νιώσω ήρεμη όταν με κριτικάρεις που δεν σκέφτομαι σαν εσένα. Ή που δεν βλέπω όπως εσύ. Με φωνάζεις επαναστάτρια. Κι όμως κάθε φορά που απέρριψα τα πιστεύω σου, εσύ επαναστάτησες ενάντια στα δικά μου. Δεν προσπαθώ να διαμορφώσω το μυαλό σου. Ξέρω πως είναι δύσκολο να είσαι απλά εσύ. Και δεν μπορώ να σου επιτρέψω να μου υπαγορεύσεις τι θα είμαι- γιατί βάζω όλη μου την προσοχή να είμαι εγώ. Είπες πως είμαι διάφανη Κι εύκολα με ξεχνούν. Γιατί τότε προσπάθησες να χρησιμοποιήσεις τη ζωή μου για να αποδειξεις στον εαυτό σου ποιος είσαι….;
ένα ποιήμα που βρήκα στο βιβλίο ‘Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις’ απο τον Leo Buscaglia
+
νιώθω πως όλα έχουν αλλάξει.. και δεν ξέρω αν προτιμώ το ‘τότε’ ή το ‘τώρα’
πραγματικά, το καθένα έχει τα καλά του. επίσης όμως το τώρα έχει πολλά κακά. τι σκατά έγινε και άλλαξε όλη η φάση?
+
